در طی تنها چند سال، شرکت‌ها تقریبا در همه بخش‌ها تصدیق کردند که نوآوری به همکاران خارجی نیاز دارد. جریان استعداد و دانش به طور فزاینده‌ای از مرزهای شرکت و جغرافیای آن فراتر می‌رود. مبتکران موفق با دستیابی به مهارت‌ها و استعدادهای دیگران ضرایب مشخصی از هر دلار را در نوآوری سرمایه‌گذاری می‌کنند.

به این ترتیب، آنها به روند نوآوری سرعت بخشیده و روش‌های جدیدی را برای ایجاد ارزش برای مشتریان و شرکا خود در اکوسیستم خود پیدا می‌کنند. همکاری هوشمندانه با شرکا خارجی فراتر از خلق ایده‌ها و بینش‌های جدید است ، این می‌تواند دربردارنده تقسیم هزینه‌ها و راه ورود به بازار سریع‌تر باشد. به طور مشهود، اجزا سازنده اولین آی‌پادِ اپل تقریبا کاملا خارج از شرکت توسعه یافته‌اند  و با مدیریت کارآمد مشارکت‌های خارجی، اپل تنها در مدت نه ماه توانست از مفهوم اولیه محصول به محصول قابل فروش برسد. مرکز تحقیقات ناسا ایمز نه تنها با شرکا بین المللی – پرتاب ماهواره‌های مشترک با کشورهای متنوع مانند لیتوانی، عربستان سعودی و سوئد – بلکه با شرکت‌های درحال ظهور مانند اسپیس ایکس همکاری می‌کند.

نوآوران با کارایی بالا، برای توسعه اکوسیستم‌هایی که به ارائه منافع نوآورانه کمک می‌کند سخت می‌کوشند. در واقع آنها تلاش می‌کنند تا به عنوان شریک انتخاب شوند و این احتمال را ‌می‌دهند که بهترین ایده‌ها و افراد در مسیر خود بیابند.

این فرایند نوآوری نیازمند یک رویکرد سیستماتیک است. در ابتدا شرکت‌ها درمی‌یابند که درحال حاضر با کدام شرکت همکاری می‌کنند. سپس تصمیم می‌گیرند کدام شبکه‌‌ها – چهار یا پنج تا شبکه در حالت ایده ‌آل برای حمایت از استراتژی های نوآوری خود نیاز دارند.

این مرحله به آنها کمک می‌کند تا تلاش‌های مشترک خود را محدود و متمرکز کرده و جریان امکانات خارج از شرکت را مدیریت کنند. نوآوران قوی همچنین بطور مرتب شبکه‌های خود را بررسی می‌کنند، توسعه می‌دهند یا اصلاح آنها به صورت مناسب و استفاده از مشوق‌های پیچیده و ساختارهای قراردادی برای شرکا تجاری با کارایی بالا را، مشتاق سازند. یک شریک انتخابگر، مشخص می‌کند چه نوع مشارکتی  به عضو تازه ‌وارد ارائه می‌کنند: نام تجاری، دسترسی، این موارد مربوط به رفتار است. شرکا انتخاب شده در معاملات خود منصف و شفاف هستند.

به علاوه، شرکت‌هایی که از شبکه خارجی سود می‌برند، ایده خوبی درباره مفیدترین مرحله از مراحل نوآوری دارند. به طور کلی، آنها در اوایل کار شبکه نسبتا گسترده‌ای ایجاد می‌کنند. اما هرچه به روند تجاری کردن  محصول یا خدمت جدید نزدیک می‌شوند، منابع مشخص و تخصصی‌تر می‌شود زیرا تا آن زمان پیشنهاد طراحی جدید تنظیم شده است.

فین‌تکمقالاتنوآوری بازنوآوری سازمانی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *